Tuesday, August 8, 2017

დაბრუნება



ჰეი, ჰეი! It's been a while, რაც ბოლოს გამოვჩნდი. სინამდვილეში არსად წავსულვარ, ხშირად ვიხედებოდი აქ და ვწუხდი, რომ აღარაფერს ვწერდი.

ორი ძირითადი მიზეზი, რატომ არ ვაქტიურობდი:

1. ამ ბლოგის მიმართულება გაურკვეველი მაქვს. თავიდან უფრო გასართობ და მოკლე პოსტების საწერად შევქმენი და ასეც ვიქცეოდი. მერე აქტივობა შევამცირე, ბოლოს კი მთლიანად სირბილზე გადავრთე.
2. მეორე ბლოგზე ვწერდი (ვწერ) აქტიურად, იქ რამე ვალდებულება არ მაქვს, თუ რაზე უნდა იყოს პოსტები, რასაც მინდა, დავწერ. არც აქ მაქვს, პრინციპში, მაგრამ ყველა თემაზე, რაც თავში გამივლის, წერა არ მინდა.


მინდა, ბლოგს მეორე სიცოცხლე შთავბერო. თემატიკა ისევ ზოგადი იქნება, ანუ ჩემი ინტერესების გარშემო იტრიალებს.

ვეცდები, კვირაში მინიმუმ 1 პოსტი მაინც დავწერო. ყოველი კვირის ბოლოს ამ ერთი პოსტით გაგიზიარებთ ყველაფერ საინტერესოს, რაც კვირის განმავლობაში ინტერნეტში ვნახე.
+ სხვა პოსტები, რომლებიც მომაფიქრდება.


შეხვედრამდე!

Wednesday, March 22, 2017

Wings For Life

რამდენიმე დღეა ამ პოსტის ფანჯარას ვხსნი და ვფიქრობ, როგორ დავიწყო.
პირველ რიგში, ალბათ ყიჟინით - Wings for Life საქართველოში ბრუნდება! ვინც არ იცის, რატომ ვყიჟინებ: წელს საქართველო ამოიღეს ამ რბენიდან, მაგრამ შემდეგ კეთილი ადამიანების ჩარევით, რედ ბულის ეს ივენთი კვლავ დაგვიბრუნდა.
(ვინც საერთოდ არ იცის, რა არის Wings for life - დააჭირეთ აქ)

ვერ აღვწერ, როგორი დიდი გულისწყვეტა იყო, როცა 2017 წლის ივენთზე რეგისტრაციები დაიწყო და ლოკაციებს შორის საქართველო ვეღარ ვიპოვე. მითუმეტეს ვერ აღვწერ, რა დამემართა, როცა გავიგე, რომ საქართველო ისევ დაემატებოდა ივენთის ლოკაციებს (ამ ორ მოვლენას შორის რამდენიმე თვიანი შუალედი იყო). ჰო, კარგი, ვაღიარებ - ვიტირე.

საქართველოში არც ისე ბევრი რბენა იმართება ხოლმე, მაგრამ მათ შორისაც სხვა ყველგან, მხოლოდ მორბენლები იღებენ მონაწილეობას ("მორბენლებში" ვგულისხმობ ხალხს, ვინც ხშირად და სტაბილურად დარბის). Wings for Life ალბათ ერთადერთი რბენაა ჩვენთან, რომელიც აერთიანებს ყველას, განურჩევლად ყველაფრისა - სპორტსმენებს, მორბენლებს, ქაუჩ ფოთეითოებს და ა.შ

ქაუჩ ფოთეითოზე გამახსენდა, მეც ამ უკანასკნელის ერთ-ერთი წარმომადგენელი ვიყავი, როცა 2015 წელს კახეთში ძალიან ამაყად გავემართე Wings for life-ზე სარბენად და ვამბობდი, მთავარია მონდომება და ძალიან ბევრს ვირბენ-მეთქი. რა თქმა უნდა, პირველივე კილომეტრზე მივხვდი, რომ მონდომებაზე უფრო  მთავარი ფიზიკური მომზადება, გამძლეობა და სწორი სირბილი იყო, რომელთაგან მე არც ერთი გამაჩნდა.
ამიტომ მიყვარს განსაკუთრებულად Wings for Life - ამ ივენთის წყალობით, ქაუჩ ფოთეითოდან მორბენლად ვიქეცი.

ჰო, კარგი, ვაჭარბებ, მორბენალი არ ვარ. უფრო სწორად, დამწყები მორბენალი ვარ.

ნუ, დამწყებზე ცოტა მეტი.

დღეს ვფიქრობდი, მაინც რა არის მთავარი მიზეზი, რატომაც მიყვარს სირბილი-მეთქი. ნუ, ჯანმრთელობისთვის სასარგებლოა და ბლა ბლა ბლა-ს გარდა.
ჰოდა მივხვდი - შეჯიბრის გამო. პირველ რიგში რაც გაიფიქრეთ, ამას არ ვგულისხმობ. სირბილისას სხვებს არ ეჯიბრები, არავის გასწრებას ცდილობ. შეჯიბრი ყოველთვის საკუთარ თავთან გაქვს - დღეს რამდენს შევძლებ, ვიქნები თუ არა უკეთესი, ვიდრე გუშინდელი მე? 
ხან გუშინდელ მეზე უკეთესი ხარ, ხან კი ისეც ხდება, რომ პირველივე კილომეტრზე იკეცები.
მაგრამ მაინც, ამაზე აზარტული და საკაიფო (აქ სლენგს არ ვგულისხმობ, პირდაპირი მნიშვნელობით კაიფია) არაფერია (გემრიელი პიცის უზარმაზარი ნაჭერიც კი).

ხოდა, არ დაიზაროთ, ახლავე შედით ამ ლინკზე და დარეგისტრირდით. რეგისტრაციის საფასური 30 ლარია და ეს თანხა მთლიანად ზურგის ტვინის დაზიანების კვლევებს ხმარდება.

Wednesday, December 7, 2016

საუკეთესო ბურგერი თბილისში

 თუ თქვენ სიტყვა "ბურგერის" გაგონებისას, პირველი მაკდონალდსის, ვენდისის ან ნებისმიერი სხვა ფასთ ფუდის ბურგერი მოგდით თავში, ეს პოსტი ორმაგი ყურადღებით წაიკითხეთ. მცდარი წარმოდგენებიც დაგენგრევათ და ასევე, ახალ ჭეშმარიტებას ეზიარებით, რომელსაც ნამდვილი, კარგი ბურგერი ჰქვია.

არ ვიცი, საიდან დავიწყო წერა. ბურგერზე ემოციების გარეშე საუბარი მიჭირს. ალბათ, ამერიკის შეერთებული შტატებიდან :)  მაგრამ ძალიან შორიდან მომიწევს მოვლა და ამიტომ, პირდაპირ საქმეზე გადავალ.

ამა წლის ზაფხულიდან, მე და ჩემმა მეგობარმა ერთგვარი კვლევა ვაწარმოეთ - მოვიარეთ თბილისში არსებული საკვები დაწესებულებები, რომლებიც მენიუში ბურგერს გვთავაზობდნენ. უფრო სწორედ, სადაც ბურგერი ამ დაწესებულების მთავარი კერძი იყო.
თავიდან ეს ჩანაფიქრი არ გვქონია, მაგრამ იდეა მალევე გაგვიჩნდა და სისრულეში მოვიყვანეთ.

ბურგერებს ვაფასებდით რამდენიმე კომპონენტის მიხედვით, როგორიცაა - ხორცი, პური, სოუსი და გარნირი. ყველა ამ კომპონენტს დავუწერეთ შესაბამისი ქულა (მაქსიმალური  იყო 5) და საბოლოოდ, საშუალო ქულა გამოვიყვანეთ.

ჩვენი ბურგერ-მოგზაურობის შედეგები ასეთია:


 • ბურგერ ჰაუსი

მისამართი: ალ.პუშკინის 25
შეფასება: 5⋆

ბევრი ლაპარაკის გარეშე გეტყვით, რომ ჩვენი უპირობო ფავორიტი ბურგერ ჰაუსი გახდა. როგორც ბურგერში, ასევე გარნირში, ყველაფერი ჰარმონიულადაა შერწყმული. ხორცი - იდეალურად შეზავებული და დამუშავებული. გარნირი ძალიან ჯანსაღი და ამასთან, გემრიელი.
ბურგერ ჰაუსში ორჯერ ვიყავით, პირველად გავსინჯეთ ჩიზბურგერი, მეორედ ბურგერი კვერცხით. ორივე იყო ერთნაირად კარგი.


ჩიზბურგერი

ერთადერთი შენიშვნა რაც მაქვს, ისაა, რომ ხორცის შეწვის დონეს არ გეკითხებიან. არადა, ვფიქრობ, ძალიან საჭიროა ამ დეტალის დაზუსტება. სხვა მხრივ, ნაკლი არ აქვთ :)

ბურგერი კვერცხით


Pipes Burger Joint

მისამართი: ვაშლოვანის 8
შეფასება: 4.2⋆

პაიპსის ბურგერიც ძალიან კარგია. მე ვფიქრობ, რომ უფრო მეტ ქულას იმსახურებდა, უბრალოდ, ორი ადამიანის შეფასებიდან საშუალო ასეთი გამოვიდა :)
ხორცი აქვს ძალიან კარგი და არ ჩამოუვარდება ბურგერ ჰაუსისას.
არ მოგვეწონა მათი სოუსი, ჩვეულებრივი, ნაყიდი კეტჩუპის გემო ჰქონდა. სამაგიეროდ, შეკვეთისას გეკითხებიან, ხორცის მომზადების როგორი დონე გსურს, რაც ძალიან მომწონს (თუმცა, ერთ-ერთი მისვლისას მედიუმი ვუთხარი და თითქმის rare მომიტანეს, რისი ჭამაც ძალიან გამიჭირდა, ფაქტობრივად უმი ხორცი იყო).

პირველი მისვლისას გავსინჯე ბურგერი (რომლი სახელიც, სამწუხაროდ აღარ მახსოვს)   ძალიან გემრიელი სოუსით, მაგრამ სოუსს იმდენად ბევრი პილპილი ჰქონდა, რომ სულ პილპილის გემოზე იყო წასული და ამიტომ სხვა ინგრედიენტები (მათ შორის ხორციც) "დაიჩაგრა".


ბურგერი პილპილის სოუსით

პაიპსში რასაც ვაღმერთებ, არის ხახვის ჯემი. აბსოლუტური შედევრია! საშინლად უხდება ხორცს. მეორე მისვლისას ჩიზბურგერი შევუკვეთე და მართალია, ამ ბურგერში სტანდარტულად ხახვის ჯემი არ შედიოდა, მაგრამ შემომთავაზეს, რომ დამიმატებდნენ და კიდევ ერთხელ ვეზიარე ამ საოცრებას.

ჩიზბურგერი


  ბურგიო

მისამართი: ამაღლების 8
შეფასება: 4.2⋆

ბურგიო ძალიან პატარა და საყვარელი საბურგერეა.
აქვთ ერთი მთავარი ბურგერი და ასევე, ყოველკვირეულად სხვადასხვა ტიპის Special ბურგერს გვთავაზობენ. ჩვენ როდესაც ვიყავით, კვირის ბურგერის ერთ-ერთი ინგრედიენტი კარალიოკი იყო და ამიტომ ეგრევე უარი ვთქვით :) ჩვეულებრივი, მუდმივი ბურგერი შევუკვეთეთ.
აი, რატომღაც, დიდი მოლოდინებით მივდიოდი და ძალიან მინდოდა, კარგი გამომდგარიყო. ამიტომ, ძალიან გამიხარდა, რომ სრულად გამიმართლდა ეს მოლოდინები - ბურგერი აღმოჩნდა ძალიან კარგი.
მთავარი ინგრედიენტი, ხორცი, კარგად შეზავებული და უგემრიელესია. ბურგერში იყენებენ თავიანთ მომზადებულ ბეკონს, რომელიც საშინლად გემრიელია. ასევე, გარნირი, ფრი, უფრო სქელ ნაჭრებადაა დაჭრილი, ვიდრე სტანდარტული ფრი. მოჰყვება სოუსი, რომელიც არის ხალაპენიოთი და ძალიან უხდება ფრის.


ბურგიოს ბურგერი

 მოკლედ, ყველაფერი კარგი აქვთ. იმედია, გაფართოვდებიან, სივრცე საკმაოდ პატარაა.
ეს იმდენად პრობლემური არ იყო, რამდენადაც გამწოვის არარსებობა (ან ცუდი მუშაობა). ჩვენი ბურგერების მზადების პროცესი სრულად აისახა ჩემს თმასა და ტანსაცმელზე. მთლიანად გაიჟღინთა შემწვარი ხორცის სუნით და არც გზად განიავდა, ტრანსპორტშიც იგივე სუნით ვიჯექი :)


რესპუბლიკა გრილ ბარი

მისამართი: პავლე ინგოროყვას 19
შეფასება: 3.75⋆

რესპუბლიკა გრილ ბარი საბურგერე არაა, მაგრამ რამდენიმე სახის ბურგერი აქვთ. აქაურ ბურგერს ისეთი გარნირი მოყვება, რომ თავად ბურგერსაც ფარავს. არ ვიცი, ეს გარნირის სასარგებლოდ  მეტყველებს თუ ბურგერის საზიანოდ :) გარნირების არჩევანიც საკმაოდ დიდია. მე ორივე მისვლისას გარნირად ბოსტნეული გრილზე ავიღე, რომელიც არის სასწაული რამ.  ხის სოკოს გემო არის უბრალოდ ღვთაებრივი. გარნირს ასევე მოჰყვება სოუსი, რომლის რამდენიმე ვარიანტი აქვთ. მე გავსინჯე სოკოს სოუსი და მწვანილის სოუსი, ორივე ძალიან კარგია და მდიდარია გემოებით.
პირველ ჯერზე გავსინჯე სტეიკ-ბურგერი, მეორედ - ჩიზბურგერი. ზუსტად არ ვიცი, რატომ არ გადავირიე მათ ბურგერზე. ცუდი ნამდვილად არ არის, თითქოს ყველაფერი თავის ადგილზეა, მაგრამ გრილის არომატზეა წასული ყველაფერი და სავარაუდოდ, ეს მიშლიდა ხელს გემოების აღქმაში.

ჩიზბურგერი


ბურგერ ბარი

მისამართი: ფალიაშვილის 32ა / ყაზბეგის გამზ.15
შეფასება: 2.3

 ბურგერ ბარი სრული იმედგაცრუება აღმოჩნდა. მიუხედავად იმისა, რომ თბილისში ბურგერების ყველაზე მრავალფეროვანი არჩევანი აქაა, არც ერთი მათგანი ღირს იქ მისვლად. ვერ ვიტყვი, რომ საშინელი ბურგერია და არ იჭმება. მაგრამ თუ კარგი ბურგერის ჭამა გინდა, ბურგერ ბარში ნამდვილად არ უნდა მიხვიდე, როცა არსებობს სხვა, ბევრად კარგი (ზემოთ ჩამოთვლილი) საბურგერეები. ხორცი ძალიან ნეიტრალური გემოთი იყო, ინდივიდუალიზმს მოკლებული. სოუსს მძაფრად დაჰკრავდა მაიონეზის გემო.

ჩიზბურგერი

აღსანიშნავია, რომ მიუხედავად იმისა, რომ საბურგერეა, უამრავი სხვა კერძის არჩევანი აქვთ, სუპებიდან დაწყებული, სტეიკით დამთავრებული.


Black Dog Bar

მისამართი: ლადო ასათიანის 33
შეფასება: 2.5

Black Dog Bar ამ ზაფხულს გაიხსნა. ვინაიდან თავიანთ ფეისბუქის ფეიჯზე ბურგერს აქტიურ რეკლამას უკეთებდნენ, ამიტომ წავედით. თუმცა მოლოდინი არ გაგვიმართლდა. მე განსაკუთრებით იმედგაცრუებული დავრჩი, ბურგერის ხორცი იყო ცუდი, გემოთი ძალიან ჰგავდა ქაბაბს და არაფრით ჯდებოდა ბურგერის ესთეტიკაში :) ერთადერთი, რაც მომეწონა, იყო ფრი, ძალიან კარგად შეზავებული სუნელებით. სხვა მხრივ, აქ ბურგერის საჭმელად წასვლა არ ღირს. თუმცა გარემო ძალიან კარგია, პერსონალი - ღიმილიანი და მეგობრული. მეგობრებთან ერთად ლუდის დასალევად მშვენიერი ადგილია.

ფოტო ხარისხით ვერ დაიკვეხნის :)

Wednesday, November 30, 2016

ანიკობიდან პეპობამდე

  ჩემი ბავშვობა 90-იან წლებს დაემთხვა და ჰგავდა ყველა სხვა, 90-იანი წლების ქართველი ბავშვისას - თავისუფალი დროის უმეტეს ნაწილს ეზოში, სხვადასხვა თამაშობებში ჩართული ვატარებდი (მაშინ კერძო სახლში ვცხოვრობდით). მეზობლის ბავშვები ხშირად ვიკრიბებოდით ქუჩაში და ათასგვარ თამაშს ვთამაშობდით, ფეხბურთიდან დაწყებული, წრეში ბურთით დამთავრებული. ყველა ფიზიკურ აქტივობასთან იყო დაკავშირებული. მე კიდევ არც ერთ თამაშში ვბრწყინავდი. მეტიც, ძალიან სუსტი ვიყავი.

 როდესაც თამაშის დაწყებამდე ორ ჯგუფად ვიყოფოდით და არჩევანი და არადანი ბავშვების არჩევას იწყებდნენ, არასდროს ვყოფილვარ პირველი არჩევანი. არც მეორე. სულ ბოლო ვარიანტად დარჩენისგან ჩემი ე.წ დაქალები მიხსნიდნენ ხოლმე, ერთ-ერთი ყოველთვის იყო არჩევანი ან არადანი და მანამდე მირჩევდა, სანამ ბოლო დავრჩებოდი. მაგრამ ამას დიდი მნიშვნელობა არ ჰქონდა. ვიცოდი, რომ ამაო იყო ჩემი გუნდში ყოფნა და სასარგებლოს მაინც ვერაფერს გავაკეთებდი.
მაგალითად, ფრენბურთის თამაშისას, ყოველთვის განაპირას ვიდექი, ბადესთან. ბურთი ჩემამდე ძალიან იშვიათად მოდიოდა. ყოველ ასეთ მომენტზე, ბურთი რომ მოფრინავდა, წამის მეასედში წარმოვიდგენდი, როგორ ავხტებოდი, ძლიერად დავარტყამდი ხელს, ბადის მეორე მხარეს გადავაგდებდი, თან ისეთი ტრაექტორიით, რომ მეტოქეს აღების შანსს არ დავუტოვებდი. მაგრამ ეს არასდროს მომხდარა. ბურთი ჩემამდე თუ აღწევდა, უთუოდ ძირს ეცემოდა, ან ბადეს ხვდებოდა. ჩემს მეხსიერებაში ახლაც სამარცხვინო ლაქებად არის დარჩენილი ყველა ასეთი ჩაფლავებული მომენტი.

ასეთივე ვიყავი ნებისმიერ სხვა თამაშში - წრეში ბურთში პირველივე სროლაზე ვიჭრებოდი, რეზინობანაში მეორე კლასს ვერ ვცდებოდი, უფრო ზევით ერთი ახტომაც კი მიჭირდა. როგორ ძალიან, გულით მინდოდა, ძლიერი ვყოფილიყავი. მაგრამ რაღაცნაირად თავს დავაჯერე, რომ ეგ ჩემი საქმე არ იყო და არასდროს გამომივიდოდა. საბოლოოდ ისე გამოვიდა, რომ ხელი ჩავიქნიე და ჩემს სისუსტეს შევეგუე.

 ხელი ჩავიქნიე იმ დრომდე, სანამ 28 წლის არ გავხდი და მივხვდი, რომ არასდროს არის გვიან. ხომ პათეტიკურად გეჩვენებათ ამას რომ კითხულობთ - "არასდროს არის გვიან" მაგრამ მართლა ასეა. აი ეგ პათეტიკურობა მოაშორეთ და ისე წაიკითხეთ. უბრალოდ წაიკითხეთ და იცოდეთ, თუ თვლით, რომ გვიანია ჯიმზე სიარული, გვიანია ბალერინობა (აი ესეც კი არ არის გვიან) მაშინ მართლა გვიანი იქნება. და პირიქით - თუ იფიქრებთ, რომ არაფერია დაგვიანებული, არც იქნება. უბრალოდ, მაინცდამაინც ბალერინობა თუ გინდათ, სავარაუდოდ ბევრად მეტი შრომის ჩადება დაგჭირდებათ, ვიდრე 5 წლის ბავშვებს. მაგრამ საბოლოოდ ეგრე გამოდის, რომ ფიზიკური აქტივობისთვის ყოველთვის ხარ მზად, თუ გინდა, რომ რაღაც დაიწყო. ასევე შეგახსენებთ ერთ-ერთ წინა პოსტის შეგონებას, რომ თუ რაღაცის გაკეთება არ გინდა, ყოველთვის არსებობს მიზეზები, რომ შენი უმოქმედობა გაამართლო. 

იმას ვამბობდი, რომ 28 წლის ასაკში, ვაღიარე, რომ სუსტი ვარ. ბავშვობიდან საკუთარ თავთან სულ ვიქადნებოდი, რომ ოდესმე ძლიერი ვიქნებოდი და ეს "ოდესმე" არასდროს დადგა. როდესაც თანამშრომლები დამცინოდნენ, სამსახურში ლიფტით რომ არ ვსარგებლობდი და კიბეებით ავდიოდი, ოთახში კი აქოშინებული შევდიოდი, ღირსი ვიყავი. იმიტომ არა, რომ დასაცინი ვიყავი. იმიტომ, რომ ვქოშინებდი.

  ვაღიარე, რომ სუსტი ვარ და დივანიდან ავდექი. გარეთ გავედი და სირბილი დავიწყე.

  ჯერ რამდენიმე თვე გავიდა. მაგრამ ახლა, ზოგჯერ, ფიზიკური აქტივობის მაგალითადაც მომიხსენიებენ ხოლმე - "შენ ხომ დარბიხარ, ამიტომ ახლა არ დაიღლებოდი" "შენ ხომ ვარჯიშობ და არ გაგიჭირდება". რა თქმა უნდა, რამდენიმე თვეში სასწაული არ მოხდა და ათლეტი არ გავმხდარვარ. მაგრამ ამ შემთხვევით წამოსროლილ ფრაზებზე, როცა მოულოდნელად, ვიღაცაზე ძლიერი აღმოვჩნდი, მინდება, ჩემს ბავშვობაში დავბრუნდე და პატარა ნატალიას ვუთხრა - you just hang in there, არც ისეთი სუსტი აღმოჩნდი, როგორიც გეგონა. შეიძლება პეპივით ძლიერი გოგო ვერ გამოხვედი, ვერც მულანივით მაგარი ხარ, ბიჭებს რომ გადაასწრო ყველაფერში. შეიძლება before და after ფოტოებშიც კი არ გამოჩნდეს, როგორი შედეგი გაქვს. მაგრამ მთავარი ისაა, რომ მე ვხედავ, ვგრძნობ ამ შედეგს ყოველდღე. ვგრძნობ კიბეებზე ასვლისას. ვგრძნობ ფეხით რაღაც მანძილის გავლისას. ვგრძნობ თუნდაც სირბილისას, როცა გული ყელში მებჯინება. რა თქმა უნდა, სირბილი ისეთი იოლი არ გახდა, როგორც როკის ბოლო ნაწილშია, ბუმბულივით რომ არბის კიბეებზე. მაგრამ მაშინაც კი, როცა სუნთქვა მიხშირდება და არათანაბარი მიხდება, ვხვდები, რომ არ გავჩერდები და შემიძლია, სირბილი გავაგრძელო. მთავარი ეგ შეგრძნებაა, რომ კიდევ შეგიძლია.

  ამასობაში, ოქტომბერში თბილისიმარათონზე 10 კმ ვირბინე. მინდოდა, ამ რბენაზე ბევრად მეტი მეწერა. მაგრამ ძალიან რთულია, მარათონის ატმოსფერო ასე, წერილობით გადმოსცე. ერთი რამ შემიძლია დანამდვილებით ვთქვა, რომ ყველაზე კარგი, კეთილი და ერთიანი ღონისძიებაა, რაც კი მინახავს. ანუ აქ არ ვგულისხმობ მხოლოდ თბილისიმარათონს, ზოგადად მარათონებს.


აქ ვირბინე ბევრად უკეთ, ვიდრე ყაზბეგის მარათონზე. მანძილი მეტი იყო, მაგრამ უფრო ჭკვიანურად ვირბინე.

ლესელიძის აღმართს რომ არბიხარ (არ ვიცი, "არბიხარ" უნდა უწოდო თუ არა იმ ქმედებას, ქვაფენილიან აღმართზე, ქოშინით და დაღლილი კუნთებით აბობღებას რომ ცდილობ) და ხვდები, რომ მაგრად გაიჭედე (აქ უფრო ცუდი ჟარგონის გამოყენებაც შეიძლებოდა), მთელი 9 კმ ეცადე, სუნთქვა არეგულირე, ერთ ტემპში სირბილს ლამობდი და ვითომ გამოგდიოდა და უცებ ორი დიდი დაბრკოლება - აღმართი და ქვაფენილი ერთად გხვდება. ეს კარგი, ლამაზი ქუჩა, რომლის ჩამოსეირნება ყოველთვის გიყვარდა, ახლა მორდორის მთასავით არის აღმართული შენ წინაშე და აუცილებლად უნდა აიარო (მეტიც, აირბინო). არც სემი გყავს გვერდით რომ აგათრიოს, შენით უნდა ახვიდე. თან რაღაცნაირად გიტყდება (ეს ჟარგონი საჭიროა, თავი ვერ ავარიდე), სიარულზე ხომ არ გადახვალ, აქამდე სირბილით (მეტ-ნაკლებად) მოსულხარ და ეჭიდები, მაგრამ ეგრევე ნებდები და აპირებ სიარული დაიწყო.
 სიარულის დაწყება კი უარესი აღმოჩნდა, ბევრად უფრო გამიჭირდა. ამიტომ საბოლოოდ ისევ შესაბრალის ძუნძულზე გადავედი. ამ დროს მოულოდნელად პლეილისტში "როკის" საუნდტრეკი, Gonna fly now დაიწყო. აი ეგ იყო, ჩემო მეგობრებო, pure, natural high. ფრთები შევისხი და ძუნძული განვაგრძე (უფრო სწრაფ სირბილს ვერანაირი მუსიკა ვერ მაიძულებდა, სამწუხაროდ)! მუსიკის მიწურულს აღმართიც ავიარე და თავისუფლების მოედანზე გავივაკე. ზედაპირიც სწორი გახდა, სირბილიც გაადვილდა და ამ დროს უცებ გავაცნობიერე, რომ ფინიშამდე ძალიან, ძალიან ცოტა იყო დარჩენილი. ამ შეგრძნების აღწერაც ძალიან რთულია, მაგრამ სიტყვაზე მენდეთ, როცა როკის საუნდტრეკის ფონზე თავისუფლებაზე მირბიხარ, ყველაფერმა კარგად ჩაიარია, იცი, რომ სადაცაა ფინიში გამოჩნდება და მიზანს მიაღწიე, მართლა გგონია, რომ gonna fly now :) [თუმცა ამჯერად ჭკვიანურად მოვიქეცი და გიჟივით არ გავიქეცი, იმიტომ რომ ფინიშამდე არც ეგეთი ცოტა იყო დარჩენილი და ბოლოს სიარულით მისვლა მომიწევდა].

 ამ დროს ფინიშიც გამოჩნდა. ღმერთო, ახლაც კი ენდორფინები გამომეყოფა, რომ მახსენდება. როგორი მარტივია ამ განცდის მათთვის ახსნა, ვისაც გამოუცდია და პირიქით, როგორი რთულია მათ გააგებინო, ვისაც არ ურბენია.


Thursday, November 10, 2016

"No" seems to be the hardest word

 რაზე არ შეგიძლიათ უარის თქმა?

მითხარით, რა პასუხი მოგივათ თავში პირველად.

მე - პიცა.

Photo by me